Waterschappen hebben ambitieuze klimaatdoelen en investeren volop in emissiereductie. Tegelijkertijd zien veel organisaties dat een deel van de uitstoot voorlopig lastig te vermijden is. Daardoor ontstaat steeds vaker de vraag hoe om te gaan met resterende emissies. Welke mogelijkheden zijn er binnen het eigen beheergebied? Wanneer is externe compensatie passend? En welke randvoorwaarden horen daarbij?

Ook HHNK wilde antwoord op deze vragen. Binnen het Klimaatbeleid 2035 (K35) erkent de organisatie dat een deel van de uitstoot voorlopig onvermijdelijk blijft. Daarom besloot HHNK een verkenning uit te laten voeren naar de mogelijkheden van CO₂-compensatie.

Een belangrijk uitgangspunt van HHNK was dat compensatie geen vervanging mag zijn van emissiereductie. Tegelijkertijd wilde het waterschap onderzoeken welke mogelijkheden er zijn om resterende uitstoot op te vangen met klimaatmaatregelen die aansluiten bij de eigen taken en het eigen beheergebied.

Daarom werd niet alleen gekeken naar externe carbon credits, maar ook naar vormen van interne compensatie. Samen met HHNK onderzocht ORCA onder andere:

• peilverhoging in veengebieden;

• aquathermie uit oppervlakte- en afvalwater;

• afvang van biogene CO₂ bij rioolwaterzuiveringen;

• toepassing van olivijn voor CO₂-verwijdering.

Voor iedere maatregel werd gekeken naar klimaatimpact, uitvoerbaarheid, mogelijke certificering en aansluiting op de taken van het waterschap.

Naast de analyse van compensatiemogelijkheden binnen het eigen beheergebied onderzocht ORCA ook welke randvoorwaarden belangrijk zijn wanneer externe CO₂-compensatie wordt ingezet. Daarbij werd gekeken naar onderwerpen als:

• certificering van projecten;

• additionaliteit;

• geografische voorkeuren;

• onafhankelijke kwaliteitsbeoordelingen;

• aansluiting bij de maatschappelijke opgaven van HHNK.

Ook werd een indicatieve route richting 2035 uitgewerkt, waarin emissiereductie, interne compensatie en externe compensatie in samenhang zijn bekeken.

Voor HHNK leverde de verkenning vooral inzicht op in de verschillende manieren waarop resterende uitstoot kan worden aangepakt en welke keuzes daarbij gemaakt moeten worden.

De verkenning heeft HHNK geholpen om de mogelijkheden van CO₂-compensatie beter te begrijpen en verschillende handelingsperspectieven in kaart te brengen. Daarbij is niet alleen gekeken naar compensatie buiten de organisatie, maar juist ook naar kansen binnen het eigen beheergebied en de eigen maatschappelijke opgaven.

Hiermee beschikt HHNK over een onderbouwde basis om keuzes te maken rond resterende uitstoot en de rol van CO₂-compensatie binnen het klimaatbeleid.

Hoogheemraadschap Hollands Noorderkwartier zorgt voor veilig, voldoende en schoon water in Noord-Holland boven het Noordzeekanaal. Vanuit het Klimaatbeleid 2035 werkt HHNK aan het verder terugdringen van de uitstoot van broeikasgassen en het realiseren van een klimaatneutrale organisatie.